1930

Σχεδόν έναν αιώνα πίσω. Ο Γιάννης Οικονόμου για να επιβιώσει μετατρέπει πρόχειρα ένα μέρος του σπιτιού του σε αυτοσχέδιο μαγειρείο με τέσσερα μόλις τραπέζια.

Η κουζίνα βρισκόταν στο πίσω μέρος της αυλής. Το ονόμασε «Οινομαγειρείο ο Ζέφυρος, Ιωάννης Οικονόμου 1930».

Σέρβιρε αποκλειστικά φαγητά της κατσαρόλας και δυο τρία του ταψιού που βάζανε στο φούρνο.

Στο τηγάνι ρίχναν μόνο μπακαλιάρο κι αυτό αραιά και που.

1940

Στα πέτρινα χρόνια της κατοχής το μαγαζί λειτουργούσε περιστασιακά. Τις περισσότερες μέρες ήταν κλειστό γιατί δεν υπήρχαν τρόφιμα.

1950

Δίπλα στο μαγαζί ο γιος του ιδιοκτήτη, Νίκος, ανοίγει ένα χασάπικο που λειτουργεί παράλληλα με το μαγέρικο. Μόνο στο μικρό κουζινάκι δεν άλλαξαν πολλά.

Μια εικοσαετία μετά η ταβέρνα άρχισε να παίρνει σιγά σιγά την μορφή που έχει σήμερα.

Ή μάλλον δεν άλλαξε τίποτα. Κατσαρόλα και τότε, κατσαρόλα και τώρα.

Και πολύ κρασί από τα Σπάτα που είχαν στο υπόγειο.

1970

Στα χέρια πλέον της νεότερης γενιάς ο «Οικονόμου» αρχίζει και γίνεται γνωστός πέρα από την γειτονιά των Πετραλώνων και στην υπόλοιπη Αθήνα.

Και πάλι δεν αλλάζει το παραμικρό στις γεύσεις του.

Η ελληνική παράδοση μες την απλότητα της πρωτοστατεί, είναι κληρονομιά, βίωμα, συναίσθημα.

Είναι DNA.

2000

Ο Νίκος Οικονόμου παραδίδει την σκυτάλη του εστιατορίου στον Κώστα Διαμάντη με τον άγραφο όρο να μην αλλοιώσει την ταυτότητα του.

Δίπλα στα παραδοσιακά φαγητά της κατσαρόλας, μπαίνει σταδιακά και μια σχάρα.

Ωστόσο το σενάριο παραμένει το ίδιο: απλά, ζεστά κι ανθρώπινα μαγειρέματα όπου πρωταγωνιστούν ελληνικές πρώτες ύλες από μικρούς παραγωγούς.

Παράδοση και πάλι παράδοση.

Η φήμη της ταβέρνας εκτοξεύεται κι από τα τραπέζια περνάνε μεταξύ άλλων καλλιτέχνες, πολιτικοί, επιχειρηματίες και προσωπικότητες από όλο τον κόσμο.

2022

Ένας καινούργιος κύκλος ανοίγει

κι όλα αλλάζουν

χωρίς να αλλάξει τίποτα.